Δύο στα δύο (μετά και το The Good Daughter) για την ιέρεια του θρίλερ Κάριν Σλότερ.
Μια οικογένεια που έχει διαλυθεί από την εξαφάνιση της μεγαλύτερης (από τρεις) κόρης. Δύο εναπομείνασες κόρες που έχουν τραβήξει εντελώς αντίθετους δρόμο στη ζωή. Μια επίθεση για ληστεία που καταλήγει σε φόνο... Και η πλοκή δεν έχει καν αρχίσει.
Μετρημένη στις αποκαλύψεις της και τις ανατροπές που μεθοδεύει αριστοτεχνικά, η συγγραφέας δομεί αργά και προσεκτικά ένα εξαιρετικό θρίλερ, παίζοντας κάθε στιγμή με το συναίσθημα του αναγνώστη. Ακόμη και η υπερβολή είναι μετρημένη, είναι "τόσο όσο" να σε φέρει εκεί που θέλει και μετά να σε ξαναχτυπήσει με μια νέα δόση αποκάλυψης και μια νέα δόση συναισθήματος που μπορεί να ποικίλλει από την απόγνωση ως την ανατριχίλα και από την αηδία μέχρι τη βαθύτερη και πιο μακρόσυρτη ανάσα που μπορείς να κρατήσεις.
Κι αν η πλοκή δε σε φέρει στα όρια, υπάρχουν πάντα τα χωρία με πλάγια γράμματα, η φωνή του πατέρα από το παρελθόν, που συνεχίζει να αντηχεί και να επιβεβαιώνεται. Και όποτε εμφανίζονται τα πλάγια αυτά γράμματα σε χτυπάνε και σε πελακάνε όπου σε βρουν και σε τελειώνουν με μια μίξη συναισθημάτων πάλι, από την έτοιμη για διάψευση ελπίδα ως τον πιο βουβό λυγμό που μπορεί να συνταράξει το στήθος σου.
Ευχαριστούμε Κάριν.