Ένα μικρό κορίτσι, η Ματού, μένει λίγο έξω από το Παρίσι. Κάθε μέρα γυρίζει μόνη της από το σχολείο. Μια μέρα, περνάει από ένα τζαμί κι εντυπωσιάζεται από τα παπούτσια που βλέπει στην είσοδό του. Από τότε, καθημερινά πηγαίνει στο τζαμί και δοκιμάζει τα παπούτσια των άλλων. Προσπαθεί να ανακαλύψει το φύλο, τα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεση των κατόχων τους. Μία Παρασκευή, η μαμά της, της είχε υποσχεθεί ότι θα πάνε βόλτα μαζί. Λόγω δουλειάς όμως δεν τα καταφέρνει και η Ματού θυμώνει πολύ. Όταν την επόμενη μέρα, βλέπει στον διάδρομο τα παπούτσια της μητέρας της και τα δοκιμάζει, καταλαβαίνει πολλά...
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδάκια, με έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο, μία έννοια που στις μέρες μας είναι δυσεύρετη. Την ενσυναίσθηση! Την ικανότητα δηλαδή κάποιου να μπαίνει στη θέση του άλλου, στα παπούτσια του άλλου, όπως κάνει η Ματού!
Η αναφορά στο τζαμί, δεν με ενόχλησε καθόλου… Απεναντίας, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στα παιδάκια μου για τις άλλες θρησκείες και τα διαφορετικά κτίρια λατρείας. Όπως επίσης για ιδιαίτερες συνήθειες, όπως ότι πριν μπούμε σε ένα τζαμί, από σεβασμό, πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας.
Αν και το θέμα του βιβλίου είναι πολύ δυνατό, για εμένα η εικονογράφηση είναι αδύναμη και μουντή. Τα χρώματα μου δημιουργούν μελαγχολία και κατά την δική μου άποψη δεν βοηθούν τα παιδιά να συγκεντρωθούν στην ουσία.
Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για το εξώφυλλο...
Ένα από τα αγοράκια μου όμως παρατήρησε κάτι στις σελίδες που μου αρέσει πολύ. Υπάρχει μεικτή τεχνική στην εικονογράφηση, δηλαδή, κάποια είναι σκίτσα, ενώ κάποια άλλα είναι φωτογραφίες. Κάτι σαν κολάζ!
Αν και το βιβλίο είναι κατάλληλο για παιδάκια από πέντε ετών, τα παιδάκια μου (που είναι πεντέμισι) δεν κατάλαβαν αμέσως το μήνυμά του. Το διαβάσαμε αρκετές φορές και κάναμε και κάποιες συζητήσεις για την ενσυναίσθηση και για το πώς μπαίνουμε στην θέση του άλλου.
Σίγουρα, είναι ένα διδακτικό βιβλίο κατάλληλο για μικρά παιδιά, απλά προσωπικά, δεν με κέρδισε...
Ίσως γιατί όταν εγώ είχα επισκεφθεί ένα τζαμί, υπήρχε μία ενοχλητική μυρωδιά, από τα πολλά παπούτσια που είχαν αφήσει έξω, που μου άφησε μία άσχημη αίσθηση... Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο, ένιωσα λίγο περίεργα...
Σίγουρα δεν θα δοκίμαζα κανένα ξένο παπούτσι, εκτός της μαμάς μου, όπως έκανε στο τέλος η Ματού!