«Είστε πατριώτισσα;»
Το κορίτσι κοκκίνισε. «Υποθέτω ότι δεν έχετε το δικαίωμα να με ρωτάτε κάτι τέτοιο! Φυσικά και είμαι!»
«Μην προσβάλλεστε. Αν ξέρατε τι παίζεται δε θα νιώθατε έτσι. Είμαι όμως υποχρεωμένος να εμπιστευτώ κάποιον, κι αυτός ο κάποιος πρέπει να είναι γυναίκα». «Γιατί;»
«Επειδή προηγούνται τα γυναικόπαιδα». Κοίταξε ολόγυρα και χαμήλωσε τη φωνή του. «Έχω επάνω μου έγγραφα – ζωτικής σημασίας έγγραφα. Μπορούν να διαφοροποιήσουν την κατάσταση των Συμμάχων στον πόλεμο. Καταλαβαίνετε; Αυτά τα έγγραφα πρέπει να διασωθούν! Έχουν περισσότερες ελπίδες στα χέρια σας παρά στα δικά μου. Θα τα πάρετε;»
Η κοπέλα άπλωσε το χέρι της. «Περιμένετε – πρέπει να σας προειδοποιήσω. Μπορεί να είναι επικίνδυνο, αν παρ’ ελπίδα με έχουν ακολουθήσει. Δεν το πιστεύω, αλλά, πάλι, ποιος ξέρει. Αν έχει συμβεί, είναι επικίνδυνο. Έχετε τα κότσια να το αναλάβετε;»
Το κορίτσι χαμογέλασε. «Θα τα βγάλω πέρα μια χαρά. Είμαι περήφανη που με διαλέξατε! Τι θα πρέπει να κάνω μετά;»
«Να διαβάζετε την εφημερίδα. Θα βάλω αγγελία στη στήλη Προσωπικά των Times με τίτλο “Συνταξιδιώτισσα”. Αν περάσουν τρεις μέρες χωρίς τίποτα, θα ξέρετε ότι βούλιαξα και χάθηκα. Τότε πηγαίνετε το δέμα στην αμερικανική πρεσβεία και παραδώστε το στα χέρια του ίδιου του Πρέσβη. Είμαι σαφής;»
«Απολύτως σαφής». «Οπότε ετοιμαστείτε, θα σας αποχαιρετήσω». Πήρε τα χέρια της μέσα στα δικά του. «Στο καλό. Καλή τύχη», είπε κάπως πιο δυνατά.
