Αυτό το έργο του Ritsos, είναι ένα μυθιστόρημα με μια έμφαση στο ερωτηματικό που προσθέτει ο ίδιος ο ποιητής; Είναι ένα ρομάντ φλεβ, με την έννοια του Proust στο «Αναμνήσεις από το παρελθόν»; Είναι μια άγρια προσαρμογή ποιητικής πρόζας σε ένα «σαρκαστικό κλίμα»; Ή είναι μια αυτοβιογραφία του πιο ανθρώπινου ποιητή της Ελλάδας, τον οποίο ο Aragon κήρυξε ως τον «μεγαλύτερο ποιητή της εποχής του»;

Και τι γίνεται με τον παράξενο τίτλο; Πώς οι καθιερωμένοι Ορθόδοξοι άγιοι, που παραδοσιακά κοσμούν τα πάνελ κοντά στο βωμό, αντικαθίστανται από ανώνυμους ανθρώπους; - καθημερινοί άνθρωποι από τη γειτονιά του Ritsos; μέλη της μεγάλης του οικογένειας και απλοί κάτοικοι της Μονεμβασιάς; ταπεινοί συγκρατούμενοι σε νησιά εξορίας και μια στενά δεμένη παρέα φίλων. Όλες αυτές οι «ανωνυμίες» αντιπαραβάλλονται με τον ήρωα - Ιον - και τον ετερόκλητο Ιον - Αριοστού και πλέκονται σε μια συναρπαστική ταπισερί αναμνήσεων και σκέψεων, ζωντανών αναμνήσεων από την παιδική ηλικία και την εφηβεία, υποθέσεις για την πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας, ομολογίες που ακροβατούν σε ψυχαναλυτική ενδοσκόπηση, και, κάποιες φορές, σουρεαλιστικά όνειρα.

Η Ικονστάση του Ritsos είναι στολισμένη με έναν σχεδόν Joycean πλούτο λέξεων, περιλαμβάνοντας προκλητικούς λογοπαίγνιους, πρωτοφανή, αλλά αδιόρατα «ποιητικά» ερωτικά θέματα και θαυμαστά ταξίδια γλώσσας. Στο Τμήμα Τρία, ο Ritsos προσθέτει τις τελευταίες πινελιές στο εκτενές του μωσαϊκό, φέρνοντας τον οραματικό του κύκλο σε πλήρη κύκλο.