Είμαι ο Άγγελος. Αυτό δεν είναι το βαφτιστικό μου, καθόλου μάλιστα. Για να λέμε την αλήθεια, ούτε καν με βάφτισαν, με την έννοια που ξέρετε. Άγγελος είναι το επάγγελμά μου. Μη με ρωτήσετε αν το να είσαι Άγγελος είναι επάγγελμα, γιατί δεν θέλω να απαντήσω με την κοινοτοπία «είναι λειτούργημα!». Αν βρείτε εσείς καλύτερη λέξη για κάτι στο οποίο είσαι αφιερωμένος είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, για κάτι που, κατά τη διάρκεια της εκτέλεσής του παίρνεις διαταγές και δίνεις αναφορές στους ανωτέρους σου, να μου την πείτε κι εμένα. Άσχετα αν δεν πληρώνομαι, δεν έχω ασφάλιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, άδεια μετ’ αποδοχών.
Πώς; Πώς είπατε; Δεν είναι δουλειά, είναι καθήκον; Ωραία, το κλείνουμε. Άγγελος είναι το καθήκον μου. Το κανονικό μου όνομα είναι Παραδεισάκης. Επίθετο δεν έχω, όπως δεν έχει και κανένας συνάδελφος. Το όνομα Παραδεισάκης μού το έδωσε ο Μεγάλος όταν γεννήθηκα και έψαχναν πώς θα με έλεγαν. Έγινε λοιπόν συμβούλιο, που αποτελούνταν από τον Μεγάλο και τους τρεις βοηθούς Του, τον Αρχιστράτηγο, τον Αρχιναύαρχο και τον Αρχιπτέραρχο. Ο Αρχιστράτηγος είπε να με βγάλουνε Χρυσάφη γιατί τα μαλλιά μου ήταν ξανθά σαν από χρυσάφι. Απερρίφθη ως γλυκανάλατο και πολύ παρεξηγήθηκε ο Αρχιστράτηγος. Ο Αρχιναύαρχος είπε να μου δώσουν το όνομα Γοργόφτερος, είχε προσέξει πως τα φτερά μου έδειχναν πως θα ήταν πλούσια, άρα και γρήγορα. Απερρίφθη, θύμιζε, λέει, ινδιάνικο όνομα.
Τότε ο Αρχιπτέραρχος, που ήταν και τηλεορασόπληκτος, πρότεινε το όνομα Τσάρλι, από μια σειρά που παιζόταν στην τηλεόραση όταν ήταν νέος. Ο Μεγάλος όμως αρνήθηκε έντονα και είπε πως δεν ήταν πια της μόδας οι Άγγελοι του Τσάρλι και ότι θα έπρεπε να μου δώσουν ένα κλασικό όνομα. Για παράδειγμα, όπως τα ταγέρ της Σανέλ. Για να μη σας τα πολυλογώ, εννοείται πως επικράτησε η άποψη του Μεγάλου. Όχι, δεν με ονόμασαν Σανέλ, με είπαν Παραδεισάκη, που θα μου υπενθύμιζε συνέχεια την προέλευση και την κατάληξή μου.
