Skroutz.cy

Σχετικά με το σχόλιο για τις μετρήσεις σελίδων από τους κατασκευαστές με κάλυψη 5%:
Αυτό είναι άτοπο στη πραγματική ζωή και η έρευνα αγοράς αφορά το τι γίνεται πάνω-κάτω στις πραγματικές συνθήκες, με τις όποιες ανάγκες εκτύπωσης κι αν έχει ο κάθε χρήστης που περιγράφει την εμπειρία του. Άλλωστε από τη περιγραφή της κάθε εμπειρίας καταλαβαίνει κανείς για ποια περίπτωση καλύπτει.
Δεν είναι εφικτό το σενάριο να περιμένει κανείς από άλλους χρήστες να έχουν αδειάσει από ένα μελανοδοχείο, σε κάθε πιθανό προς αγορά εκτυπωτή, με μετρημένη 5% κάλυψη, για να συγκρίνει την απόδοσή τους, όπως και να δει αν τα στατιστικά που δίνουν οι κατασκευαστές είναι όντως πραγματικά ή όχι. Οπότε επί της ουσίας, πρέπει να βγει ένα συμπέρασμα από διαφορετικές ανάγκες εκτύπωσης.
Επίσης, δεν είναι και τόσο εφικτή η ακριβής οικονομοτεχνική μελέτη αναγκών εκτύπωσης ενός μικρού γραφείου ή ενός νοικοκυριού, ώστε να βγουν αβίαστα τα συμπεράσματα για μια ξεκάθαρη επιλογή.
Η αναλογία κόστους αγοράς και κόστους χρήσης, είναι κατά βάση σωστή, αλλά δεν έχει γίνει αναφορά στη παράμετρο αξιοπιστίας ενός εκτυπωτή σε βάθος χρόνου, που ενσωματώνεται στο τελικό κόστος χρήσης και καθορίζει επίσης την αρχική επιλογή. Γι'αυτό και γίνονται συζητήσεις σε οικονομικούς εκτυπωτές, ώστε να παραμείνει μικρό το ρίσκο ζημιάς μετά την εγγύηση, όπου συνήθως τότε βγαίνουν και τα προβλήματα.
Η αντιμετώπιση του εκτυπωτή ως αγορά leasing, όσο κι αν πρακτικά αποτελεί μερικώς πραγματικότητα (όπως και για πολλά είδη που χρησιμοποιούμε καθημερινά), λύνεται με τη χρήση των μη γνήσιων μελανιών. Έχει ήδη λυθεί ικανοποιητικά στους inkjet με τις μελανιέρες, δε θα αργήσει να λυθεί και στους laser. Μέχρι τότε δυστυχώς θα υπομένουμε τη σύγκριση των στατιστικών που δίνει ο κάθε κατασκευαστής σε σχέση με τη πραγματική εμπειρία όσων έχουν αγοράσει ένα προϊόν.
Και για να επανέλθουμε σχετικά με το συγκεκριμένο εκτυπωτή, σίγουρα δεν απευθύνεται σε μεγάλες ανάγκες εκτυπώσεων αλλά σε μικρές προς μέτριες ανάγκες. Ας πούμε 2-3 εκτυπώσεις των 5-10 σελίδων/εκτύπωση τη βδομάδα [500-1500 σελίδες/χρόνο], όπου οι laser στην αραιή χρήση είναι προτιμότεροι από τους inkjet, διότι δεν έχουν υγρά μελάνια να πήζουν και να βουλώνουν οι κεφαλές συνέχεια. Οπότε το ζητούμενο είναι στις μικρές ανάγκες εκτύπωσης, το πιο αξιόπιστο και ισορροπημένο κόστος ανά εκτύπωση.

Σε γενικές γραμμές συμφωνούμε. Η μέτρηση του υλικού εκτύπωσης πρέπει να γίνει με μια σταθερή τιμή, οι κατασκευαστές επέλεξαν το 5%. Το αν αυτό έχει σχέση με το μέσο χρήστη δεν τους απασχολεί και πολύ, γιατί ο κάθε χρήστης χρησιμοποιεί το υλικό διαφορετικά. Άλλοι κείμενο, άλλοι τιμολόγια με γραφικά και πλαίσια. Οπότε και 20% να επέλεγαν, πάλι θα υπάρχουν τεράστιες διαφοροποιήσεις. Σημασία έχει πως το υλικό αφορά αριθμό σελίδων στο 5% κάλυψης και πως αυτός ο τρόπος μέτρησης είναι ISO και ακολουθείται από όλους τους κατασκευαστές παγκοσμίως. Έγραψα και το παράδειγμα με το κρασί για να το απλοποιήσω. Οι πραγματικές συνθήκες που αναφέρεις δεν είναι σταθερές, είναι και αυτές μεταβλητές. Ο κάθε χρήστης έχει διαφορετικές "πραγματικές συνθήκες". Γνωρίζεις όμως πως οι σελίδες που αναγράφονται αφορούν το 5% σε κάθε περίπτωση και σε κάθε δοχείο κατασκευαστή, άρα γνωρίζεις πως αγοράζοντας εκτυπωτή με δοχείο 3.000 σελίδων, σε κάλυψη 20% θα βγάλεις 750. Το υλικό που βάζουν έχει βάρος που αποδίδει συγκεκριμένες σελίδες, είναι απλό το θέμα. Είναι τόσα λίτρα καύσιμο, χωρίς να ενδιαφέρει κανένα αν εσύ το καις στην 3η ταχύτητα στα 120 ή στην 6η στα 130 χιλιόμετρα την ώρα. Και για να παίξω πάλι με το παράδειγμα με το κρασί, αν εγώ θέλω κάθε βράδυ 2 λίτρα την ώρα στην καθισιά μου, τότε αυτός που βγάζει το κρασί στα 750ml δεν έχει επαφή με τις δικές μου "πραγματικές συνθήκες".
Συμπέρασμα δεν μπορεί να βγει σε διαφορετικές ανάγκες εκτύπωσης όπως αναφέρεις, παρά μόνο όταν κάνεις πάντα την ίδια εκτύπωση, για παράδειγμα το ίδιο τιμολόγιο με μικρές διαφοροποιήσεις στις γραμμές των ειδών και πάντα στον ίδιο περιβαντολλογικό χώρο. Το 5% ισχύει πάντα, είτε είναι μελανοδοχεία των 5 ή 25 ml, είτε τόνερ των 1000 ή των 3000 σελίδων. Υπάρχουν και δευτερεύουσες διαφοροποιήσεις όπως ανάλυση και ποιότητα εκτύπωσης, εντονότερο μαύρο ή χρώματα, και φυσικά το χαρτί. Επίσης υπάρχουν και άλλες παράμετροι, θερμοκρασία και υγρασία για παράδειγμα, αφού οι μετρήσεις γίνονται σε 23 (+-2) βαθμούς και 50% (+-10%) υγρασία. Αν δεις τα σχετικά θέματα όλων των κατασκευαστών, λένε πως διαφορές σε θερμοκρασίες και υγρασία αυξάνουν την κατανάλωση εκτυπωτικού υλικού. Οπότε καταλαβαίνεις πως δεν μπορεί ουσιαστικά να υπάρξει μια πραγματική σταθερά και αυτό που στην ουσία έκαναν ήταν να δημιουργήσουν μια για να λένε τι πουλάνε. Το ίδιο άλλωστε γίνεται σε όλα τα αναλώσιμα υλικά, όπου και αν αυτά υπάρχουν και χρησιμοποιούνται.
Η οικονομοτεχνική μελέτη αφορά εκτυπώσεις σε βάθος χρόνου. Αν κάποιος έχει σκοπό να αγοράζει κάθε χρόνο καινούριο εκτυπωτή, σαφώς και δεν τον αφορά. Η αξιοπιστία ενός εκτυπωτή, αν αυτή υπάρχει στην πραγματικότητα, είναι και αυτή εμπειρία χρήστη. Άλλος είναι υπέρ-ευχαριστημένος και άλλος υπέρ-δυσαρεστημένος όπως βλέπεις και στα σχόλια. Το αστείο βέβαια είναι πως ο καθένας για άλλους λόγους, με τα αρνητικά σχόλια να αφορούν κυρίως το πως οι ίδιοι χρησιμοποίησαν τα δοχεία τους!
Δεν θα μιλήσω για "ζημιές" σε εκτυπωτές μελάνης, εκεί η δική μου εμπειρία λέει πως οι 9 στους 10 δεν κατανοούν πως λειτουργούν αυτοί οι εκτυπωτές και φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν πως η ζημιά που οι ίδιοι προκάλεσαν, οφείλεται στην αναξιοπιστία του εκτυπωτή. Στους εκτυπωτές laser όμως θα διαφωνήσω, προσωπικά δεν έχω αντιμετωπίσει προβλήματα μέχρι σήμερα. Αυτός που έχω αυτή τη στιγμή είναι ένας Lexmark MS410, αγορά του 2014 ο οποίος λειτουργεί άψογα μέχρι σήμερα. Τέλος, ανέφερα το leasing γιατί όλα τα αναλώσιμα των εκτυπωτών πια έχουν μικροτσίπ. Τι είναι τα μικροτσίπ; Μα άδειες χρήσης φυσικά. Χωρίς μικροτσίπ, δεν σου επιτρέπουν τη χρήση. Εδώ υπάρχουν κατασκευαστές που αναγράφουν στα δοχεία τους πως με την αγορά του δοχείου ο αγοραστής αποδέχεται πως έχει μία άδεια χρήσης και δεν μπορεί να κάνει πολλαπλές. Οπότε στην ουσία τα δοχεία θεωρούνται ιδιοκτησία τους ακόμα και κατά τη χρήση και οι ίδιοι τα αντιμετωπίζουν ως μέσα μεταφοράς του υλικού εκτύπωσης. Οι μελανιέρες που αναφέρεις στους inkjet είναι ολίγον απατηλές, θα σου πω γιατί. Γιατί στην ουσία με το κόστος αυτών των εκτυπωτών, προκαταβάλεις την αξία των μελανιών. Δεν γνωρίζεις όμως αν θα προλάβεις να τα χρησιμοποιήσεις, γιατί ο μέσος χρήστης τυπώνει 4-5 φορές το μήνα (αν τυπώνει τόσες...) και μέχρι να αδειάσει τα δοχεία του κατά 95% δεν θα λειτουργεί ικανοποιητικά η κεφαλή πια, πράγμα που σου είπα πιο πάνω πως το προκαλεί ο ίδιος αγοράζοντας κάτι που δεν γνωρίζει πως λειτουργεί και επειδή στην ουσία είναι κάτι που δεν χρειάζεται. Το κόστος αντικατάστασης της κεφαλής είναι απαγορευτικό, οπότε συνήθως πάει σε καινούριο μηχάνημα. Δικός μου εκτυπωτής inkjet με καθημερινή χρήση με έιχε φτάσει στα 5.5 χρόνια μέχρι να μου ζητήσει κεφαλή, η οποία είναι και αυτή αναλώσιμη (όπως τα τύμπανα), αν και ο μέσος χρήστης αδυνατεί να καταλάβει πως οι κεφαλές φθείρονται ως εκτυπωτικά μέσα και πρέπει να αλλάζουν όταν παραδίδουν πνεύμα. Αυτά δεν ισχύουν φυσικά στους laser, άλλο υγρό μελάνι, άλλο πολυμερές με σίδηρο και άνθρακα. Στα υγρά μελάνια κάνει κακό η αναμονή και η μη χρήση, ενώ στους laser δεν έχει καμία επίπτωση.
Τέλος, ο συγκεκριμένος εκτυπωτής είναι ένας οικιακός εκτυπωτής. Όσοι επαγγελματίες αγοράζουν τέτοια μηχανήματα για να τυπώνουν με το σωρό, εγκληματούν στην τσέπη τους. Δικαίωμα τους φυσικά, απλά να μη διαμαρτύρονται για τις τιμές των αναλωσίμων όταν έχουν αγοράσει ένα τόσο φθηνό εκτυπωτή.