Τα πρόσωπα του θεατρικού Πιραντέλο πρέπει να οµολογήσουµε ότι διψούν για γνώση, και µάλιστα όχι µόνο για τη γνώση της ζωής ή των συνηθειών ή των πράξεων του άλλου, αλλά και των κρυφών προθέσεων, των κινήτρων µιας πράξης του, των µύχιων στοχασµών του.

Η τάση του ανθρώπου να γνωρίσει τον άλλο µπορεί να έχει ποικίλες αιτίες. Μερικές φορές, πρόκειται για την απλή περιέργεια του µέσου ανθρώπου που διψά να ακούσει για περιπέτειες που ο ίδιος δεν έχει ζήσει και για σκάνδαλα που τον «εισάγουν» σε σκοτεινές πλευρές της ζωής των άλλων.

Άλλοτε πάλι πρόκειται για µια αβασάνιστη επικριτική διάθεση απέναντι στα ανθρώπινα λάθη, όταν µάλιστα οι «αµαρτωλοί» είναι άγνωστα πρόσωπα.

Τέλος, υπάρχει η περιέργεια των άµεσα ενδιαφεροµένων για την αλήθεια, µια περιέργεια που ταυτίζεται µε την αγωνία να ανοίξουν τα κρυµµένα χαρτιά της ψυχής ή του παρελθόντος του άλλου, καθώς αυτά είναι καθοριστικά για τη διαπροσωπική σχέση τους µαζί του.