Ο κόσμος ήταν ανάστατος στην Αδριανούπολη. Απ’ όλες τις χώρες και τα χωριά της γειτονιάς, άντρες και γυναίκες έφθαναν με τα παιδιά τους, όλοι στολισμένοι με τα καλύτερά τους ρούχα και τα πολύτιμότερα διαμαντικά, για να παραβρεθούν στο νυχτερινό εκείνο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου, που τον καιρό εκείνο εορτάζουνταν με μεγάλη ευλάβεια και πολυτέλεια στην πρωτεύουσα της Θράκης.

Όλοι οι ξενώνες, όλα τα πανδοχεία ήταν γεμάτα. Και τα σπίτια ακόμα τα ιδιωτικά εφίλευαν συγγενείς και φίλους, ώστε οι τελευταίοι που έφθαναν κατά το βράδυ δεν έβρι­σκαν πια ούτε κρεβάτι ούτε καν στρώμα να ξαπλωθούν. Στην ανοιχτή πόρτα ενός ξενώνα, πλάγι στον Έβρο πο­ταμό, ύστερα από το βασίλεμα του ήλιου, ένας γέρος έστε­κε και με παρακάλια γύρευε να πείσει τον ξενοδόχο να τον αφήσει να μπει μέσα. Ήταν παστρικά ντυμένος, αν και φτωχικά, και από το χέρι του βαστούσε ένα κοριτσάκι ως τεσσάρων πέντε χρόνων, που από την πολλή την κούρα­ση, έσερνε πια τα ποδαράκια του. Από σπίτι σε σπίτι εί­χαν γυρίσει όλο το απόγεμα και από παντού τούς είχαν διώξει, γιατί πούπετα δε βρίσκουνταν πια θέση, και με καημό κοίταξε ο γέρος τη γεμάτη σάλα όπου πλήθος άν­θρωποι έτρωγαν κι έπιναν, και με το μάτι γύρευε μια γω­νίτσα που να χωθεί με το κοριτσάκι του.

– Όχι, γέρο μου, να με συμπαθήσεις, του είπε ο ξενο­δόχος, που μ’ ένα κανάτι κρασί στο χέρι έτρεχε από τον έναν μουσαφίρη στον άλλο, γεμίζοντας τις κασσιτερένιες κούπες. Όχι κρεβάτι και στρώμα, μα ούτε άχυρα πια δεν έχω να σου δώσω. Τράβα παρακάτω.