Χαρακτηρίσθηκε «γαστρονομικός θρύλος» και «σήμα κατατεθέν», που συνδέθηκε άμεσα επί δεκαετίες ολόκληρες με τις μέρες και τις νύχτες, με την ιστορία, την κοινωνική και κοσμική ζωή της αλλοτινής κοσμοπολίτισσας Θεσσαλονίκης. Στεγάστηκε σ ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα μέχρι σήμερα κτίρια της παλιάς παραλίας της. Είναι το «Όλυμπος Νάουσα». Το ζυθοπωλείο, «τουριστικόν εστιατόριον», «βαριετέ», κοσμικό κέντρο, κλασικό ρεστωράν, «έργο τέχνης», το «νεκρό κεφάλαιο» κι εργολαβικό διεκδικούμενο, αρχιτεκτονικό κόσμημα ή εγκαταλελειμμένο διατηρητέο μνημείο, που κόσμησε την πόλη, έζησε τις περιπέτειές της, λάμπρυνε την καθημερινότητά της, φιλοξένησε τους επιφανείς επισκέπτες της, έγινε το σκηνικό της κοσμικής της ζωής, στέγασε μια από τις ανθηρότερες επιχειρήσεις της και σώπασε γερασμένο, περιμένοντας τις καλύτερες μέρες που ίσως ξανάρθουν.