Αν δεν τα έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια, από μικρό παιδί, τα Κυκλώπεια - Πελασγικά τείχη της αρχαίας Αμπρακίας, δε θα είχα το ερέθισμα να ψάξω, αργότερα, ύστερα από πολλά χρόνια, για την προϊστορία της αρχαίας Αμπακίας.

Τον παλαιολιθικό κυνηγό που ζούσε μέσα στο σπήλαιο, δικαιούμαστε να τον ονοματίσουμε κι εμείς Έλλοπα κυνηγό, μιας και κυνηγούσε στο χώρο της αρχαίας Ελλοπίας.

Επειδή, όμως, μας έφερε τους Πελασγούς πίσω στην αρχική τους κοιτίδα, ρίζα και αφετηρία, στην "απείρατο" Ήπειρο, καλοδεχούμενο αυτό το στίγμα της έρευνάς του.

Απομεινάρι της πανάρχαιας πελασγικής γλώσσας η ντόπια λαλιά των Αρτινών, μας οδηγεί πίσω, στους Πελασγούς. Γλώσσα πελασγική που έγινε συντρίμμια και, δυστυχώς, σκαπέτησε σε άλλες αγκαλιές στο γύρισμα των ιστορικών κύκλων.

Τέτοιος άραττος, συντριφής ποταμός ήταν ο Άραχθος από τα πανάρχαια χρόνια και μόνο τέτοιο όνομα του άρμοζε.