Με λένε Σφίγγα και είμαι πολύ όμορφη. Όποτε με βλέπω στον καθρέφτη ενθουσιάζομαι. Έχω όλα αυτά που εσείς οι άνθρωποι ονειρεύεστε. Δεν τα έχετε όμως και ούτε θα τα αποκτήσετε ποτέ. Έχω κορμί λιονταριού. Ένας αετός μού χάρισε τα φτερά και η ουρά μου είναι φιδίσια. Τα μάτια μου είναι μεγάλα και τα μακριά μαλλιά μου φτάνουν ως τους ώμους μου.

Δεν είμαι μόνη μου. Το σόι μας είναι μεγάλο και έχει μόνο γυναίκες. Σφίγγες. Πολλές Σφίγγες. Λένε ότι είμαστε τέρατα. Ψέματα! Εντάξει, παραδέχομαι ότι τα παλιά χρόνια μερικές από μας έτρωγαν πού και πού κανέναν άνθρωπο. Έτσι μας βγήκε το κακό όνομα. Δεν είμαστε όμως όλες ίδιες. Οι περισσότερες κάνουν μια ήσυχη ζωή μέσα στα μουσεία.

Μας αρέσουν πολύ οι γρίφοι, οι σπαζοκεφαλιές και κυρίως τα αινίγματα. Άμα θέλω περπατάω κι άμα κουραστώ πετάω, έχω πόδια λιονταριού και φτερά του αετού και τολμώ να πω στα ίσια: η ουρά μου είναι φιδίσια!

Πολλές Σφίγγες κοιμούνται μέσα στο χώμα. Περιμένουν τους αρχαιολόγους να τις ξυπνήσουν. Μερικές ζουν μέσα σε μουσεία. Μία απ’ αυτές είμαι κι εγώ. Με λένε Ναξία και μένω στους Δελφούς. Η καταγωγή μου είναι από τη Νάξο. Πριν από πολλά χρόνια οι κάτοικοι της Νάξου με χάρισαν στο Μαντείο των Δελφών.