Και τον πείραξε ο Μίνωας τον Ποσειδώνα. Του ’ταξε κι ύστερα τον γέλασε. Γιατί όρθιος στον γιαλό υποσχέθηκε πως το πρώτο πράγμα που θα ’βγαινε από τα κύματα θα το θυσίαζε στον θεό. Αλλά σαν βγήκε απ’ τους αφρούς ο Ταύρος, η ομορφιά του έπεσε σαν κεραυνός πάνω στον βασιλιά. Μέσα στα μάτια του σκοτείνιαζαν πέλαγα. Τα κέρατά του γυάλιζαν σαν τα βράχια τα μαύρα, τη στιγμή που σπάει πάνω τους αφρισμένο το κύμα. Τα δόντια του άσπρες πέτρες που έλαμπαν στον ήλιο. Και ξετρελάθηκε ο Μίνωας μαζί του, ξέχασε το τάμα και κράτησε τον ταύρο να τον έχει δικό του και να τον χαίρεται. Τότε άρχισαν όλα.