Ένα από τα πιο τυχερά πράγματα που μπορούν να σου συμβούν στη ζωή είναι να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Εγώ είχα μια πολύ ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Είχα ένα σπίτι κι έναν κήπο που λάτρευα· μια σοφή και υπομονετική Γιαγιά· ως πατέρα και μητέρα δύο ανθρώπους που αγαπούσαν πολύ ο ένας τον άλλο και πέτυχαν στον γάμο τους και ως γονείς.

Ανατρέχοντας στο παρελθόν, αισθάνομαι πως το σπίτι μας ήταν πραγματικά ένα ευτυχισμένο σπίτι. Αυτό οφειλόταν εν πολλοίς στον πατέρα μου, καθώς ο πατέρας μου ήταν πολύ καλόγνωμος άνθρωπος. Η αξία τού να είναι κανείς καλόγνωμος δεν τυγχάνει της αναγνώρισης που πρέπει στην εποχή μας. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να ρωτούν αν ο άλλος είναι ευφυής, εργατικός, αν συνεισφέρει στην ευημερία της κοινότητας, αν «μετράει» στην κοινωνία. Όμως ο Κάρολος Ντίκενς προσεγγίζει το ζήτημα κατά τρόπο θαυμάσιο στο David Copperfield: «Είναι ο αδερφός σου καλόγνωμος άνθρωπος, Πέγκοτι;» ρώτησα επιφυλακτικά.

«Α, τι καλόγνωμος άνθρωπος που είναι!» αναφώνησε η Πέγκοτι. Θέστε στον εαυτό σας την ίδια ερώτηση για τους περισσότερους φίλους και γνωστούς σας και ενδεχομένως να εκπλαγείτε με το πόσο σπάνια η απάντησή σας θα είναι ίδια με εκείνη της Πέγκοτι. Σύμφωνα με τα σύγχρονα κριτήρια, ο πατέρας μου πιθανότατα δε θα επιδοκιμαζόταν. Ήταν νωθρός άνθρωπος. Ήταν η εποχή των εισοδηματιών, κι εφόσον ήσουν εισοδηματίας δεν εργαζόσουν. Δεν υπήρχε μια τέτοια απαίτηση. Σε κάθε περίπτωση, έχω την υποψία πως ο πατέρας μου δε θα ήταν ιδιαίτερα καλός στη δουλειά.