«Συμπέρανε, Πουαρό, από τα παρακάτω στοιχεία! Έχουμε μια νεαρή δεσποινίδα, ντυμένη με ακριβά ρούχα… καπέλο της μόδας, υπέροχη γούνα. Έρχεται προς τα δω αργά, σηκώνοντας το κεφάλι και κοιτάζοντας πάνω, τα σπίτια. Χωρίς να το γνωρίζει, την ακολουθούν τρεις άνδρες και μία μεσήλικη γυναίκα. Τώρα προστέθηκε κι ένα αγόρι για τα θελήματα, που τη δείχνει και κάνει χειρονομίες. Τι δράμα είναι αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά μας; Είναι η κοπέλα απατεώνισσα και όσοι την ακολουθούν μυστικοί αστυνομικοί έτοιμοι να τη συλλάβουν; Ή είναι αυτοί οι κακοποιοί και σχεδιάζουν να επιτεθούν σε ένα αθώο θύμα; Τι λέει ο σπουδαίος ερευνητής;»
«Ο σπουδαίος ερευνητής, mon ami, επιλέγει, όπως πάντα, την απλούστερη οδό. Σηκώνεται για να δει ο ίδιος τι συμβαίνει». Κι έτσι ο φίλος μου ήρθε δίπλα μου στο παράθυρο. Έπειτα από ένα λεπτό ξέσπασε σε γέλια. «Ως συνήθως, τα στοιχεία σου διαστρεβλώνει ο αθεράπευτος ρομαντισμός σου. Αυτή είναι η δεσποινίς Μέρι Μάρβελ, η σταρ του κινηματογράφου. Την ακολουθεί ένα πλήθος θαυμαστών που την αναγνώρισαν. Και, en passant, αγαπητέ μου Χέιστινγκς, το γνωρίζει πολύ καλά!» Γέλασα.
«Όλα εξηγούνται, λοιπόν! Αλλά δεν παίρνεις πόντους γι’ αυτό, Πουαρό. Απλώς την ήξερες και την αναγνώρισες». «En vérité! Και πόσες φορές έχεις δει τη Μέρι Μάρβελ στη μεγάλη οθόνη, mon cher;» Σκέφτηκα. «Καμιά δεκαριά φορές ίσως». «Κι εγώ… μία! Παρ’ όλα αυτά, εγώ την αναγνώρισα, ενώ εσύ όχι». «Είναι τόσο διαφορετική από κοντά», απάντησα κάπως διστακτικά. «Α! Sacré!» αναφώνησε ο Πουαρό. «Τι περίμενες; Να περιφέρεται στους δρόμους του Λονδίνου με καουμπόικο καπέλο ή ξυπόλητη και με μαλλιά μπούκλες σαν Ιρλανδέζα επαρχιωτοπούλα; Εσύ βλέπεις πάντοτε τα επουσιώδη!»
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!