Αυτό, που τελικά επιτυγχάνουν οι Νεοπαγανιστές και Νεοειδωλολάτρες, είναι να μένουν ξένοι και προς τον Χριστιανισμό, που τον απορρίπτουν ασυζητητί, αλλά και προς τον ίδιο τον Ελληνισμό, διότι αρνούνται και απορρίπτουν την ιστορική συνέχειά του στην αγιοπατερική Ελληνορθοδοξία.

Τεμαχίζοντας τον δε, καταστρέφουν την ενότητά του, που όμως την σώζουν ελληνοποιημένοι συνειδησιακά Ξένοι, όπως ο Ζακ Λακαριέρ, που δεν διστάζει να δηλώνει: «Νιώθω το ίδιο, αν ακούσω ένα ζεϊμπέκικο, ένα ποίημα του Ελύτη ή βυζαντινή μουσική. Υπάρχει ένα φως, που ενώνει την αρχαία και τη σύγχρονη Ελλάδα» (Νέα, 12.6.2002).

Πώς μπορεί, λοιπόν, να ευρεθεί κάποια δυνατότητα συγκλίσεως Ορθοδοξίας και Νεοπαγανισμού; Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ένα θαύμα, ισοδύναμο με νεκρανάσταση των εμμενόντων στην πλάνη των ειδώλων.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]