Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν η μαμά μου είναι ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΗ. Κάποιες μέρες, πάλι, ξέρω ότι είναι. Όπως σήμερα. Το δράμα ξεκίνησε το πρωί, όταν τη ρώτησα ανέμελα αν θα μου έπαιρνε ένα από εκείνα τα καινούρια, άπαιχτα iPhone που κάνουν σχεδόν τα πάντα. Για μένα είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής, μάλλον δεύτερο μετά το οξυγόνο. Τι καλύτερος τρόπος για να εξασφαλίσω μια θέση στην κλίκα των ΔΗ.ΘΕ.Ν. (Δημοφιλείς Θεοί & Ντίβες) του Γουέστσεστερ, του καινούριου ιδιωτικού σχολείου, από το να θαμπώσω τα μέλη της με ένα κινητό τελευταίας τεχνολογίας; Πέρυσι πρέπει να ήμουν η ΜΟΝΗ μαθήτρια σε ΟΛΟ το γυμνάσιο που δεν είχε κινητό. Οπότε, αγόρασα πάμφθηνα ένα παλιότερο, μεταχειρισμένο μοντέλο σε μια δημοπρασία στο eBay. Ήταν μεγαλύτερο απ’ αυτό που ήθελα, αλλά σκέφτηκα πως για την τιμή-προσφορά των 12,99 δολαρίων αποκλείεται να το μετάνιωνα.
Έβαλα το κινητό στο ντουλαπάκι μου και διέδωσα τα νέα: τώρα, όλοι μπορούσαν να με παίρνουν για τα «ΤΖΟΥΣΙ» κουτσομπολιά στο ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ μου τηλέφωνο! Ύστερα άρχισα την αντίστροφη μέτρηση. Η στιγμή που η κοινωνική μου ζωή θα έπαιρνε φωτιά πλησίαζε. Με έπιασε τρομερό άγχος όταν είδα δύο κορίτσια των ΔΗ.ΘΕ.Ν. να προχωράνε στο διάδρομο και να με πλησιάζουν μιλώντας στα κινητά τους. Σταμάτησαν μπροστά στο ντουλαπάκι μου και άρχισαν να φέρονται σούπερ φιλικά. Έπειτα με κάλεσαν να καθίσω μαζί τους στο μεσημεριανό. Εγώ απάντησα: «Ε… εντάξει», αν και από μέσα μου χοροπηδούσα όπως ο Σνούπι όταν κάνει το «χαρούμενο χορό» του.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!