Η Αλίκη καθόταν βαριεστημένη μαζί με την αδερφή της στην όχθη ενός ποταμού. Ξαφνικά, ένας άσπρος κούνελος πέρασε τρέχοντας δίπλα της, κλαψουρίζοντας: «Ω Θεέ μου! Θεέ μου! Θ’ αργήσω». Η Αλίκη δεν είχε ξαναδεί κούνελο με σακάκι ή με ρολόι τσέπης! Χωρίς να το καλοσκεφτεί, τον ακολούθησε. Ακόμα και μέσα στην κουνελότρυπα που μπήκε. Και έτσι βρέθηκε να πέφτει αργά μέσα σ’ ένα βαθύ πηγάδι. Τριγύρω στα τοιχώματα υπήρχαν ντουλάπια και ράφια με χάρτες και φωτογραφίες. Κι έπεφτε η Αλίκη, έπεφτε… Προσγειώθηκε πάνω σε κλαριά και ξεραμένα φύλλα. Κάπου στο βάθος είδε τον Άσπρο Κούνελο. «Μα τα αυτιά και τα μουστάκια μου! Έχω αργήσει!» μουρμούριζε τρέχοντας. Όταν όμως η Αλίκη έστριψε στη γωνία που τον είδε να στρίβει, ο Κούνελος ήταν άφαντος. Βρέθηκε τότε σε μια αίθουσα με πόρτες σε διάφορα μεγέθη. Έλα όμως που ήταν όλες κλειδωμένες! Σ’ ένα γυάλινο τραπέζι είδε ένα χρυσό κλειδάκι και, πίσω από μια κουρτίνα, βρήκε μια πορτούλα. Με το κλειδάκι την ξεκλείδωσε, την άνοιξε και… η πόρτα οδηγούσε σ’ έναν υπέροχο κήπο!