Στην επιλογή των τραγουδιών του Τρίτου Τόμου, που περιλαμβάνει τα λεγόμενα Παραδοσιακά τραγούδια των Μικρασιατικών Παραλίων, είχαμε ένα ακόμη πρόβλημα να επιλύσουμε: Τι σημαίνει «Παραδοσιακό Τραγούδι»; Είναι ένα τραγούδι που η προέλευσή του χάνεται στα βάθη των αιώνων, που το βρίσκομε ελαφρά ή αρκετά παραλλαγμένο από τις επιτόπιες επεμβάσεις του ανώνυμου λαού και πιθανόν να έχει ενσωματωθεί στην τέλεση διαφόρων τοπικών εθίμων (γάμος, πανηγύρι, Πασχαλόγιορτα κλπ);

Μπορεί αυτό να ισχύσει για τα Μικρασιάτικα Τραγούδια; Βεβαίως και μπορεί, διότι, όπως κάθε τόπος του Ελληνισμού, έτσι και η Μικρά Ασία είχε να επιδείξει ένα μεγάλο πλήθος από ακριτικά τραγούδια, παραλογές, ιστορικά, της ξενιτιάς κ.ά που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, παρά «Παραδοσιακά». Από τον 18ο αιώνα όμως και μετά η αστικοποίηση της κοινωνίας και μάλιστα ο συγχρωτισμός Ελλήνων, Αρμενίων, Εβραίων, Άγγλων, Γάλλων, Κούρδων και Τούρκων δημιούργησε τις συνθήκες για την ανάπτυξη ενός νέου είδους, του λεγόμενου «Αστικού» τραγουδιού.

Σ` αυτό συνετέλεσαν και οι πολλοί επαγγελματίες μουσικοί οι οποίοι σιγά σιγά δημιούργησαν μόνιμα στέκια διασκέδασης, που έπρεπε να συναγωνίζονται και να ανανεώνουν το ρεπερτόριό τους.

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]