De arte amandi α` µε τα µάτια κλειστά μα κι ανύπνωτα την κλεψύδρα θα κλέψω του τίποτα για να δω των ωρών τη σποδό στ’ άδυτά σου να στάζει τα χείλη θα `ναι νύχτα αλλά εγώ θ’ αγνοώ της φωνής σου αν θα βρω το νερό μέσα εκεί ή και άλλα πιο ανείπωτα μια λιτή ανοξείδωτη αφή ένα σώµα βαθύ του παλιού παραδείσου την ύλη [De arte amandi, σ. 41]