Το γεγονός που με έκανε αυτό που είμαι σήμερα συνέβη στα δώδεκά μου χρόνια, κάποια παγερή, συννεφιασμένη ημέρα τον χειμώνα του 1975. Θυμάμαι μάλιστα επακριβώς τη στιγμή που, κουρνιασμένος πίσω από ένα μισογκρεμισμένο φράχτη, ατένιζα το στενοσόκακο κοντά στο παγωμένο ποταμάκι. Αυτό έγινε πριν από πολλά χρόνια, αλλά η ζωή μ’ έχει διδάξει πως όσοι λένε ότι μπορούν να θάψουν το παρελθόν κάνουν λάθος, αφού αυτό ανοίγει τον δρόμο του προς την επιφάνεια με νύχια και με δόντια.

Κάποια μέρα το περασμένο καλοκαίρι, μου τηλεφώνησε από το Πακιστάν ο φίλος μου, Ραχίμ Χαν, και μου ζήτησε να πάω να τον δω. Καθώς στεκόμουν στην κουζίνα με το ακουστικό του τηλεφώνου στο αυτί, ήξερα πως δεν ήταν απλώς ο Ραχίμ που με καλούσε, αλλά ένα ολόκληρο παρελθόν ανεξίλεωτων σφαλμάτων. Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, πήγα και περπάτησα στις όχθες της λίμνης Σπρέκελς, στη βόρεια άκρη του πάρκου της Χρυσής Πύλης. Ο ήλιος του απομεσήμερου έκανε τα νερά της λίμνης να στραφτοκοπούν, ενώ ένα σωρό μικροσκοπικά ιστιοφόρα αρμένιζαν σπρωγμένα από ένα φρέσκο αεράκι. Κοίταξα προς τα πάνω και είδα δυο κόκκινους χαρταετούς με μακριές γαλάζιες ουρές να πλέουν στον αέρα!