«Ναι, μαμά, με το είπατε ήδη αυτό!»
Και λίγο αργότερα, ψιλοκόβοντας παστουρμά και σουτζούκι, η Σεβαστή θυμήθηκε και κάτι ακόμη: «Έπειτα, Φραντζέσκα, εμένα διες: Τα τασάκια! Μην τα ξεχνάς! Αυτά τα προσέχουν πολύ οι πεθερές! Μην περιμένεις εμένα να σε δείξω να τ’ αδειάσεις! Να έχεις τον νου σου, κόρη μου! Και θα τα επιστρέφεις πλυμένα! Μη σε πει κακονοικοκυρά η κυρία Καλλιρρόη!»
«Και αυτό με το είπατε πάλι, μαμά!» απάντησε απαυδισμένη η νεαρή κοπέλα.
«Για το τραπέζι σε είπα; Να φροντίζεις τον Στέλιο! Άμα έρτει η ώρα να κάτσουμε, έχει περαστεί το σημάδι κι αυτό σημαίνει που πια είναι άντρας σου και πρέπει να έχεις τον νου σου, να τον σερβίρεις απ’ όλα!»
«Δηλαδή, για να καταλάβω… Μια ώρα πριν είναι ξένος και μόνο διά χειραψίας μπορώ να τον χαιρετήσω, μία ώρα μετά είναι άντρας μου και πρέπει να τον ταΐζω!»
Το βλέμμα της Φραντζέσκας ήταν λιγάκι ειρωνικό και η Σεβαστή ξεφύσησε θυμωμένη.
«Άντε, μπρε, που θα κοροϊδέψεις εσύ εμένα! Έτσι είναι αυτά τα πράγματα! Και κοίταξε καλά, κακομοίρα μου, η κοπέλα μέχρι να παντρευτεί πρέπει να κρατάει τη θέση της!»
«Τώρα τι είναι αυτό; Δεν κατάλαβα τι με λέτε!»
«Ότι θα τον φροντίζεις σαν άντρα σου! Με τα μάτια άρες μάρες, με τα χέρια κουλαμάρες! Κατάλαβες τι σε λέω;»
Ένευσε καταφατικά η Φραντζέσκα χαμογελώντας.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!