Ο θεατρικός λόγος του Πάρι Τακόπουλου είναι τόσο αναγνωρίσιμος και διαφέρων, όσο και το γέλιο του. Στα κείμενά του, είτε ποίηση είναι αυτά, μυθιστόρημα, διήγημα, είτε δοκίμιο-κριτική, υπάρχει ένας διαρκής διάλογος. Δηλαδή είναι όλα θέατρο. Ακόμα και η δίτομη Κενή Διαθήκη του, το πιο αναρχικό ελληνικό μυθιστόρημα-Ιλισσός, το τόσο ευκόλως κατανοητό όσο και το Finnegans Wake του Joyce, θέατρο είναι και αυτό. Κάτι φυσικό, γιατί οφείλει τη βιβλική του Γένεση στον Προτελευταίο των Μόνικιν, το πρώτο μονόπρακτό του, χωρίς αρχή και τέλος. Το θέατρό του έχει ως πράξη τον ανατρεπτικό του λόγο, και τον λόγο ως ανατρεπτική του πράξη, και ανήκει τόσο στο μέλλον όσο και στο παρόν, γι’ αυτό δεν κινδυνεύει να γίνει ανατρέψιμο παρελθόν.