• Είδος: Αυτοβιογραφία / Συνέντευξη

• Ατμόσφαιρα: Μια ζωντανή, χειμαρρώδης και απόλυτα ειλικρινής αφήγηση που ξετυλίγει μια μυθιστορηματική ζωή.

• Την πορεία της από την προσφυγική γειτονιά του Βύρωνα μέχρι τα σαλόνια της γαλλικής διανόησης.

• Αποκαλυπτικές μαρτυρίες για τις γνωριμίες της με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής.

• Τη φιλοσοφία της για τη ζωή, την εξουσία, την τύχη και την ευθύνη του καθενός μας.

• Για τον αφοπλιστικό τρόπο που η Αρβελέρ μιλάει για τις επιτυχίες αλλά και τις δύσκολες στιγμές της.

• Για την αίσθηση ότι κάθεσαι απέναντί της και ακούς μια γυναίκα-θρύλο να σου μιλάει σαν φίλη.

• Επειδή μας θυμίζει ότι η ζωή θέλει τόλμη και ότι δεν πρέπει να ψάχνουμε δικαιολογίες για να μη δράσουμε.

Σε γοητεύουν οι αληθινές ιστορίες ανθρώπων που ξεκίνησαν από το μηδέν και κατέκτησαν την κορυφή, παραμένοντας πάντα πνευματικά ανήσυχοι και ελεύθεροι.

«Η ζωή μου είναι μια διαδοχή από συμπτώσεις που ήξερα να τις αρπάξω από τα μαλλιά. Δεν πίστεψα ποτέ στα άλλοθι. Όταν κάτι δεν πήγαινε καλά, δεν έφταιγε ο καιρός, δεν έφταιγε η μοίρα, έφταιγε η δική μου ανικανότητα να διακρίνω τη στιγμή. Αυτό που λέμε τύχη είναι η ικανότητα να βλέπεις την ευκαιρία εκεί που οι άλλοι βλέπουν εμπόδιο.

Μεγάλωσα σε μια εποχή που δεν μας επέτρεπε να είμαστε αδύναμοι. Στον Βύρωνα μάθαμε ότι η αξιοπρέπεια δεν αγοράζεται και ότι η μόρφωση είναι το μόνο εισιτήριο για την ελευθερία. Αυτό το πνεύμα με κράτησε όρθια στη Σορβόννη, αυτό με καθοδήγησε σε κάθε μου απόφαση, όσο δύσκολη κι αν ήταν.

Αυτή η αφήγηση δεν είναι ένας απολογισμός δάφνης, αλλά μια προσπάθεια να δείξω ότι η ζωή είναι ευθύνη. Από μένα αυτά, λοιπόν: μια ζωή χωρίς άλλοθι, με τα λάθη και τα σωστά της, αλλά πάντα με το κεφάλι ψηλά και το βλέμμα στραμμένο στο αύριο.»

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ είναι μια από τις πλέον εξέχουσες προσωπικότητες της παγκόσμιας ακαδημαϊκής κοινότητας. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και η πρώτη γυναίκα Πρύτανης στην ιστορία των 700 χρόνων του πανεπιστημίου αυτού. Με τεράστιο έργο στη Βυζαντινολογία, έχει τιμηθεί με κορυφαίες διακρίσεις διεθνώς, ενώ παραμένει μια ενεργή φωνή στα γράμματα και τις τέχνες, προασπίζοντας τις αξίες του ανθρωπισμού και της ελληνικής παιδείας.

Γεννήθηκα στον Βύρωνα, σημερινή οδός Κολοκο­τρώνη 21, σχεδόν εκεί που κάθομαι και τώρα ακό­μη, εκατό μέτρα πιο κάτω, ενώ όλα μου τα αδέλφια ήταν γεννημένα στη Μικρά Ασία. Κάθομαι στην οδό Ουσά­κιου, δηλαδή κοντά στη Μεταμόρφωση. Όπως έλεγε η μάνα μου, μεταξύ της Αγίας Τριάδος, της Μεταμόρφω­σης, των Αγίων Αποστόλων και του Προφήτη Ηλία. Έχω μεγάλη διαφορά στην ηλικία με τ’ αδέλφια μου. Και μά­λιστα η μάνα μου με πέντε παιδιά, προσφυγάκια όλα, μεγαλωμένα σε δυο δωμάτια μέσα που λέει ο λόγος, όταν έμεινε έγκυος σ’ εμένα, ήθελε να με ρίξει – έτσι λέγανε. Και ήταν μια μαμή τότε, η μάνα του Ξηρουχάκη –ο οποίος Ξηρουχάκης ήταν ένας πολιτευόμενος, νομίζω με τον Τσιριμώκο– και της λέει: «Ρε Καλλιρρόη, άσ’ το κι αυτό το παιδί, ίσως είναι το καλύτερό σου». Με κρατήσανε, αλλά την ημέρα που γεννήθηκα, στις 29 Αυγούστου δηλαδή του 1926, δύο παλιοκάραβα που είχε ο πατέρας μου και με τα οποία έφερε την οικογένειά του από τον Μαρμαρά βουλιάξανε και τα δύο στις Φλέ­βες της Βουλιαγμένης. Εκείνη την ημέρα γεννήθηκα λοιπόν, ήμουν το μικρό, το γρουσούζικο.

Η μάνα μου, η Καλλιρρόη, ήταν Πολίτισσα, όλοι νο­μίζανε ότι είναι Σμυρνιά. Έτσι κι εγώ δεν έχω καμία σχέση με τη Σμύρνη. Έγραψα όμως βιβλίο για τη βυζα­ντινή Σμύρνη. Η μάνα μου παντρεύτηκε τον πατέρα μου ο οποίος ήταν από την περιοχή των Μουδανιών.