Η ψυχολογική θεραπεία, όπως όλοι πάνω-κάτω γνωρίζουμε, έχει να κάνει κυρίως με το τραυματισμένο παρελθόν μας που έρχεται κάθε τόσο και μπερδεύεται στην τωρινή μας ζωή και ζητάει επούλωση. Με πληγές που άφησαν οι παλιές οδύνες, οι παλιοί τρόμοι, οι παλιές στερήσεις, ματαιώσεις, προδοσίες, αποτυχίες, ψευδείς και απατηλές διδασκαλίες, λαθεμένες συμπεριφορές γονιών και όλων εκείνων που η ψυχανάλυση ονομάζει «τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής μας». Κατά κανόνα τούτες οι δυσκολίες, οι στερήσεις και οι πληγές χαράζουν στον καθένα ένα βασικό σύμπτωμα: την έλλειψη πίστης στον εαυτό του.

Την έλλειψη αγάπης για τον εαυτό του. Την έλλειψη κουράγιου να γυρέψει και να επιδιώξει στα σοβαρά εκείνα που λαχταρά, να πάρει στα σοβαρά τα όνειρά του, ώστε να μην καταντήσουν φαντασιώσεις χωρίς πραγματικότητα και χυμούς ζωής. Αφού με πρόδωσε ο γονιός μου, τίποτα δεν αξίζω... Αφού ξεγελάστηκα από το δάσκαλο που θαύμαζα τυφλά, είμαι ένας βλάκας. Αφού με εγκατέλειψε η πρώτη αγάπη μου, είμαι ανίκανη να κερδίσω αγάπη. Ύστερα από τόση οδύνη που ένιωσα τότε, δεν αντέχω να ξανανιώσω κάτι ανάλογο ποτέ πια.