Το σχολείο αποτελεί σημείο συνάντησης και συνύπαρξης πολλών και διαφορετικών παιδιών. Μέσα στις αρμοδιότητές του είναι η ευαισθητοποίηση και η καλλιέργεια στάσεων αποδοχής προς όλους, η αλληλοκατανόηση και η αλληλεπίδραση μεταξύ των μαθητών, η ανάπτυξη και διατήρηση φιλικών σχέσεων εντός αλλά και εκτός σχολικού πλαισίου.
Η ένταξη των μαθητών με αναπηρία στις γενικές τάξεις είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει ιδιαίτερα τόσο τους επιστήμονες και τους ερευνητές όσο και τους εκπαιδευτικούς αλλά και τους γονείς των μαθητών. Καθένας από τη σκοπιά του υποστηρίζει τα οφέλη που προκύπτουν από αυτή τη διαδικασία. Οι ερευνητές μιλούν για την κοινωνική ένταξη και συμπερίληψη των μαθητών με αναπηρία. Οι γονείς υποστηρίζουν ότι είναι δικαίωμα του παιδιού τους να φοιτά στο σχολείο της γειτονιάς του και οι εκπαιδευτικοί καλούνται να ικανοποιήσουν ανάγκες εκπαιδευτικές-ψυχολογικές-κοινωνικές, όλων ανεξαιρέτως των μαθητών.
Τα μέσα που διαθέτουν είναι ελάχιστα και η υποστήριξη που δέχονται αμελητέα. Επιπλέον, μιλάμε για ένταξη των μαθητών με αναπηρία, χωρίς οι μαθητές της γενικής τάξης να έχουν προετοιμαστεί γι’ αυτό. Ως αποτέλεσμα, οι μαθητές με αναπηρία εξακολουθούν να είναι απομονωμένοι ή περιθωριοποιημένοι στις τάξεις στις οποίες φοιτούν, χωρίς φίλους και χωρίς την ευκαιρία αλληλεπίδρασης με τους συνομηλίκους τους.
Στόχος αυτού του βιβλίου είναι αφενός να δώσει στους εκπαιδευτικούς το απαραίτητο θεωρητικό υπόβαθρο ώστε να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν τα αίτια και τις επιπτώσεις συμπεριφορών μέσα στην τάξη, οι οποίες συμπεριφορές σχετίζονται με την αποδοχή της αναπηρίας. Να τους πληροφορήσει για τον τρόπο οργάνωσης και υλοποίησης ενός εκπαιδευτικού προγράμματος με στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση των μαθητών σε θέματα που αφορούν την αναπηρία.
Με την περιγραφή διαφόρων προγραμμάτων που κατά καιρούς έχουν υλοποιηθεί δίνονται ιδέες στους εκπαιδευτικούς για προγράμματα που οι ίδιοι μπορούν να υλοποιήσουν αλλά συγχρόνως επισημαίνονται τα σημεία εκείνα του προγράμματος τα οποία οδήγησαν στην αποτυχία επίτευξης του στόχου για τον οποίο σχεδιάστηκαν.
Τα σχολεία σχεδιάζουν ενταξιακά προγράμματα αλλά συχνά αποτυγχάνουν, καθώς αφορούν κατά κύριο λόγο τους μαθητές με αναπηρία. Γονείς και ειδικοί ασχολούνται πώς θα βελτιωθεί η εικόνα του παιδιού με αναπηρία, οι δεξιότητες και οι δυνατότητές του, πώς θα επιτευχθεί η κοινωνικοποίηση του. Στην προσπάθειά τους αυτή τους διαφεύγει η πραγματικότητα. Εκείνο που χρειάζεται πρωτίστως αναδιαμόρφωση είναι το ίδιο το περιβάλλον είτε αναφερόμαστε στη φυσική πρόσβαση είτε γενικότερα στην πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά, όπως κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα.
Σημαντικό εμπόδιο αποτελούν οι λάθος αντιλήψεις που συχνά οι μαθητές έχουν σε θέματα αναπηρίας αλλά και οι προκαταλήψεις οι οποίες διαιωνίζονται από τη μία γενιά στην άλλη. Θα πρέπει επί τέλους να γίνει κατανοητό ότι η δόμηση ενός ισχυρού γνωστικού υπόβαθρου για τις κατηγορίες αναπηρίας, τα χαρακτηριστικά τους αλλά και για τις δυνατότητες και τους περιορισμούς που πραγματικά βιώνουν τα άτομα με αναπηρία θα βοηθήσει σημαντικά στη διακοπή αυτής της άρρηκτης συνέχειας αναπαραγωγής των προκαταλήψεων και να αρχίσει μια διαφορετική θεώρηση της αναπηρίας.
Η ηλικία πριν την εφηβεία είναι η πιο κατάλληλη για την υλοποίηση ανάλογων προγραμμάτων καθώς οι αντιλήψεις των μαθητών δεν έχουν ακόμη παγιωθεί και οι μαθητές σ’ αυτή την ηλικία διάκεινται θετικότερα ως προς το ενδεχόμενο αλληλεπίδρασης με άτομα διαφορετικά από εκείνους απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ζωής τους.
Επιλέχθηκε ως μέσο προσέγγισης της αναπηρίας η παιδική λογοτεχνία γιατί ως γνωστικό αντικείμενο είναι ενταγμένο στο σχολικό πρόγραμμα και οι εκπαιδευτικοί είναι εξοικειωμένοι με τη χρήση της. Η ποικιλία των δραστηριοτήτων (γραπτές, εικαστικές, παιχνίδια ρόλων, κ.α.) συντελεί στη διέγερση αλλά και στη διατήρηση του ενδιαφέροντος των μαθητών, στην αποφυγή κόπωσης αλλά και στη δημιουργία περιβάλλοντος το οποίο δεν θυμίζει «μάθημα», ώστε αβίαστα να εκφράσουν ότι τους προβληματίζει ή τους προκαλεί ανησυχία.
Τα προγράμματα που προτείνονται μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως έχουν, μπορούν όμως και να τροποποιηθούν ανάλογα με τους στόχους που θέτει κάθε εκπαιδευτικός αλλά και την ομάδα στην οποία απευθύνονται. Ελπίδα είναι το παρόν βιβλίο να συμβάλλει στην αλλαγή νοοτροπίας όλων μας για τον τρόπο αντιμετώπισης των ατόμων με αναπηρία και να αμβλύνει τα προβλήματα συμπεριφοράς που καθημερινά προκύπτουν στο σύγχρονο σχολείο.
Η αλλαγή των αντιλήψεων και ο κατακερματισμός των στερεοτύπων όταν ξεκινά από την παιδική ηλικία δίνει ελπίδες για μια αναδιάρθρωση της κοινωνικής αντίληψης προς την αναπηρία.
Αριθμός σελίδων
142
Εξώφυλλο
Μαλακό
Έτος έκδοσης
2017
Εκδότης
Λεξίτυπον
8 Coins
Για να κερδίσεις τα Skroutz Coins, γίνε μέλος του Skroutz Plus και αποδέξου τους όρους του προγράμματος επιβράβευσης.