Εντέλει, τι έχουμε να κερδίσουμε αναλογιζόμενοι συνεχώς το παρελθόν, κατηγορώντας τον εαυτό μας για το γεγονός πως η ζωή μας δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλαμε;

Ο Καζούο Ισιγκούρο ζωγραφίζει με την πένα του το συγκινητικό πορτρέτο του Στίβενς, του τέλειου μπάτλερ, και του κόσμου του, που ξεθωριάζει στον απόηχο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Στίβενς, ύστερα από δεκαετίες υπηρεσίας στο Ντάρλινγτον Χολ, μόνος του μια μέρα στην αγγλική ύπαιθρο, ξεκινά ένα ταξίδι στο παρελθόν σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τον εαυτό του ότι έχει υπηρετήσει την ανθρωπότητα προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον «μεγάλου ηθικού αναστήματος τζέντλεμαν», Λόρδο Ντάρλινγκτον. Όμως, στη μνήμη του παραμονεύουν αμφιβολίες για την αληθινή φύση της «μεγαλοσύνης» του Λόρδου Ντάρλινγκτον, και ακόμα μεγαλύτερες αμφιβολίες για τη φύση της δικής του ζωής.

Ένα σύγχρονο κλασικό μυθιστόρημα, μια όμορφη αναπόληση της ζωής ανάμεσα σε δύο πολέμους σε μια αγγλική έπαυλη, μια καθηλωτική επίκληση σε χαμένα όνειρα και χαμένους έρωτες.

Φαίνεται πως αυξάνονται οι πιθανότητες να κάνω την εκ­δρομή που, εδώ και κάποιες μέρες, έχει αιχμαλωτίσει τη φαντασία μου. Μια εκδρομή την οποία, οφείλω να ανα­φέρω, θα την κάνω μόνος, μέσα στην άνεση του Ford του κυ­ρίου Φάραντεϊ· μια εκδρομή που, όπως προβλέπεται, στο με­γαλύτερο μέρος της διαδρομής, θα με οδηγήσει μέσα από τις ωραιότερες τοποθεσίες της αγγλικής υπαίθρου έως τις δυτι­κές επαρχίες, και ίσως με κρατήσει μακριά από το Ντάρλινγκ­τον Χολ μέχρι και πέντε ή έξι μέρες. Η ιδέα αυτής της εκ­δρομής προέκυψε, οφείλω να επισημάνω, μετά την ευγενική πρόταση του κυρίου Φάραντεϊ, πριν από περίπου δύο εβδο­μάδες, την ώρα που ξεσκόνιζα τα πορτρέτα στη βιβλιοθήκη. Στην πραγματικότητα, από όσο θυμάμαι, βρισκόμουν πάνω σε μια σκαλίτσα και ξεσκόνιζα το πορτρέτο του Υποκόμη Γουέδερμπι, όταν ο εργοδότης μου μπήκε στο δωμάτιο μετα­φέροντας μερικούς τόμους τους οποίους, προφανώς, ήθελε να ξαναβάλει στη θέση τους στα ράφια της βιβλιοθήκης. Μό­λις με είδε, άδραξε την ευκαιρία να με ενημερώσει πως εί­χαν μόλις οριστικοποιηθεί τα σχέδιά του να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες για πέντε εβδομάδες, το χρονικό διά­στημα ανάμεσα στον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο.

Έχοντας κάνει αυτή την ανακοίνωση, ο εργοδότης μου άφησε τα βιβλία του πάνω σε ένα τραπέζι, κάθισε στη σεζ λονγκ και άπλωσε τα πόδια του. Τότε ήταν που, σηκώνοντας τα μάτια του να με κοιτάξει, μίλησε. «Θα αντιλαμβάνεσαι, Στίβενς, πως δεν περιμένω να μεί­νεις κι εσύ κλεισμένος μέσα σε αυτό το σπίτι όλο τον καιρό που εγώ θα απουσιάσω. Γιατί να μην πάρεις το αυτοκίνητο να πας κάπου για λίγες μέρες; Δείχνεις να χρειάζεσαι ένα διάλειμμα». Αυτό ειπώθηκε τόσο ξαφνικά, που δεν ήξερα πώς να απα­ντήσω σε μια τέτοια πρόταση. Θυμάμαι πως τον ευχαρίστη­σα για το ενδιαφέρον του, αλλά πιθανότατα δεν απάντησα κάτι το συγκεκριμένο, καθώς ο εργοδότης μου συνέχισε: «Σοβαρολογώ, Στίβενς. Νομίζω πως πρέπει να κάνεις ένα διάλειμμα. Θα αναλάβω εγώ τον λογαριασμό για τα καύσι­μα. Με τη δουλειά που κάνετε εσείς, πάντα κλεισμένοι μέσα σε αυτά τα μεγάλα σπίτια, πώς να σας δοθεί η ευκαιρία να δείτε αυτή την τόσο όμορφη χώρα σας;»