Η αφήγηση υπήρχε πολύ πριν την εμφάνιση του κινηματογράφου, ο οποίος πήρε δάνεια από όλες τις άλλες τέχνες για να επινοήσει τους δικούς του τρόπους αφήγησης ιστοριών.

Εξάλλου, είναι γνωστό ότι κινηματογράφος χωρίς αφήγηση δεν υπάρχει. Ωστόσο, η κινηματογραφική αφήγηση διαφοροποιείται ριζικά από την λογοτεχνική. Το έργο έρχεται αντιμέτωπο με προκαταλήψεις που πολλές φορές υποβιβάζουν την κινηματογραφική αφήγηση στο επίπεδο του σεναρίου.

Η αφήγηση μιας ταινίας περνά από όλα τα στάδια της δημιουργίας της δεύτερης, συμπεριλαμβανομένων των γυρισμάτων και του μοντάζ. Ενσαρκώνεται στην ερμηνεία των ηθοποιών, περνά μέσα από τα σώματα, τις φωνές τους, και από κάθε επεξεργασία της ηχητικής μπάντας.

Χρησιμοποιεί τη δική της γλώσσα, εκμεταλλεύεται και την παραμικρή έλλειψη, το σκοτάδι, το flash-back ή το flash-forward, τη φωνή εκτός κάδρου, τα ειδικά εφφέ. Με λίγα λόγια, στον κινηματογράφο, όσον αφορά την αφήγηση, όλα εξαρτώνται από τη σκηνοθεσία, κι αυτή ακριβώς είναι η ιδιαιτερότητα του.

(. . .) [Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]