Ωραίος τίτλος! To the point! Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε... Είναι για πολλούς άλλους λόγους, εκτός από αυτό...
Με τα χέρια χαιρετάμε τους φίλους μας, ζωγραφίζουμε, φτιάχνουμε κάστρα στην άμμο, λέμε ιστορίες, γράφουμε γράμματα κι ένα σωρό άλλα όμορφα πράγματα.
Για εμένα, ο θυμός είναι ένα απολύτως φυσιολογικό συναίσθημα, που από μικρή ηλικία νιώθουν τα παιδάκια μας.
Αυτό όμως που έχει σημασία είναι να μάθουν, πώς πρέπει να τον εκφράζουν και πού να τον διοχετεύουν.
Όταν τα δίδυμα αγοράκια μου άρχισαν να χτυπούν ο ένας τον άλλο, ένιωσα άσχημα. Κάτι έπρεπε να κάνω, για να τους μάθω ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή και πληγώνει τους άλλους σωματικά και ψυχικά.
Ο καλύτερος τρόπος είναι μέσω της ανάγνωσης αυτού του βιβλίου...
Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε όταν νιώθουμε θυμό και θέλουμε να χτυπήσουμε κάποιον; Να σπρώξουμε έναν τοίχο, να φωνάξουμε δυνατά ή να χτυπήσουμε με δύναμη ένα μαξιλάρι.... Κάθε φορά που τους διάβαζα αυτές τις εναλλακτικές λύσεις, τους έδειχνα τα σκίτσα και τους έβαζα να τα μιμηθούν.
Είναι ένα χρήσιμο βιβλίο συμπεριφοράς, που μαθαίνει στα παιδάκια προσχολικής ηλικίας, εναλλακτικούς τρόπους διαχείρισης του θυμού τους!
Δίνει όμως και πρακτικές συμβουλές, για το πώς να αντιμετωπίσουν την άσχημη συμπεριφορά των φίλων και συμμαθητών τους.
Για εμένα χάνει πόντους από την εικονογράφηση... Κατά την γνώμη μου τα σκίτσα είναι σκληρά και παλιακά, και δεν μαγνητίζουν τα παιδικά ματάκια.
Επίσης, ένα από τα σκίτσα δεν έχει ενημερωθεί σωστά (κάτι που ένας γραφίστας βλέπει αμέσως) κι έχει τυπωθεί θολό. Νομίζω ότι τα παιδικά βιβλία πρέπει να είναι πιο προσεγμένα...
Παρόλα αυτά περνάει σημαντικά μηνύματα στα παιδάκια. Αυτός είναι και ο λόγος που πήρα ακόμα ένα βιβλίο της σειράς "Η φωνή δεν είναι για να φωνάζουμε".