Όμηρος [Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΦΟΡΒΟΥ]

Στο στέρνο τόνε πέτυχε το δόρυ, κι έγειρε και σωριάστηκε στη γη· μούσκεψαν μες στο αίμα τα μαλλιά του κι οι χρυσαφένιοι πλόκαμοί του κοκκινήσαν.

Σαν της ελιάς το τρυφερό βλαστάρι, που θαλερό είναι το ξεπέταγμά του καταμεσής στον κάμπο, όπου κυλούνε νερά καθάρια και ολούθε το αεράκι δροσίζει το λιβάδι το ανθισμένο, και ξάφνου...