Αριστούργημα του διακειμενικού είδους που θα ονομάζαμε "περίληψη", το βιβλίο αυτό γράφτηκε το 1938, χρονιά που πεθαίνει ο Ζίγκμουντ Φρόυντ. Με την περίφημη ευθυβολία της σκέψης του, ο Φρόυντ "ψηλαφεί" τις βασικές αρθρώσεις της θεωρίας που ο ίδιος θεμελίωσε, πλάθοντας ένα κείμενο που δεν χάνει τίποτα από το πειστικό σφρίγος των άλλων έργων του. Γίνεται έκδηλη η έγνοια και το πάθος του ψυχαναλυτή να εκλαϊκεύσει τις ιδέες του και να τις κάνει όσο πιο κατανοητές γίνεται, διαλύοντας τις παρεξηγήσεις που τις συνόδευαν.

Η ανάγνωση της σύνοψης του φροϋδικού έργου μπορεί να προσφέρει μια καλύτερη κατανόηση του, μια συμπλήρωση και μια σύλληψη των αποχρώσεών του, επιβεβαιώνοντας ότι αυτό το μνημειώδες επίτευγμα προκύπτει και από μια εν προόδω εργασία της γραφής.