Ο Μάνος ήταν η Ελλάδα, ήταν η μουσική. Όπως ο Μότσαρτ είναι η Βιέννη και η μουσική. Η μουσική του όμως ξεπερνούσε την Ελλάδα, ήταν αιώνια. Δεν ήταν ούτε μοντέρνα ούτε κλασική. Ήταν η μουσική του Μάνου, που είχε το άρωμα της πατρίδας του, αλλά που μετά έφευγε και γινόταν παγκόσμια. Αυτό όμως συνέβαινε διότι η μουσική του ενσάρκωνε την Ελλάδα. Και για να είναι κανείς διεθνής, πρέπει πρώτα να ανήκει σε μια χώρα, και αυτή τη χώρα να τη δείχνει, να την τραγουδά και να την ταξιδεύει μέσα στον κόσμο. Αν δεν έχουμε μια συγκεκριμένη ταυτότητα, δεν είμαστε τίποτα και δεν ενδιαφέρουμε κανέναν. Οι Αμερικανοί, για παράδειγμα, δε θα ενδιαφερθούν για κάποιον ξένο που πάει να κάνει αμερικανική μουσική. Με την ίδια λογική, αν είναι κανείς βαθιά Έλληνας με γνήσιες ρίζες, αυτό παθιάζει τους Ιάπωνες, παθιάζει τους Βραζιλιάνους, παθιάζει όλον τον κόσμο.