Φτάνοντας ο επισκέπτης στα Λιβάδια, έχει την αίσθηση ότι φτάνει σε ένα τυπικό ελληνικό νησί. Μια προστατευμένη αγκαλιά ο κόλπος των Λιβαδιών, φιλόξενη, και γύρω από τη βοτσαλωτή παραλία με τις πολύχρωμες ομπρέλες τα άσπρα σπίτια, τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια, τα καταστήματα. Το κτίριο μάλιστα των λιμενικών και τελωνειακών αρχών διατηρείται εκεί για να θυμίζει την ιταλική κατοχή των Δωδεκανήσων την περίοδο 1912-1944. Όμως, πίσω από όλα αυτά, τα πράγματα δεν είναι καθόλου τυπικά, αλλά έχουν μια ιδιαίτερη ανθρώπινη ψυχή. Φέτος χίλια στρέμματα σπάρθηκαν με σιτάρι και δε θερίστηκαν για να βρίσκουν τροφή τα πουλιά. Παράξενο, αλλά εδώ αγαπούν όλα τα πλάσματα του Θεού. Ίσως γιατί εδώ ήταν που έζησε ο τελευταίος ευρωπαϊκός ελέφαντας, ο οποίος εξαφανίστηκε πριν από 4.500 χρόνια. Οι παλαιοντολογικές ανασκαφές στο σπήλαιο Χαρκαδιό έφεραν στο φως απολιθωμένους σκελετούς αυτών των πυγμαίων ελεφάντων, δείγματα των οποίων παρουσιάζονται στο μικρό μουσείο στο Μεγάλο Χωριό.