Eίμαι χαρούμενη εδώ και πολύ καιρό, γιατί σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα: αρχίζει το σχολείο. Αυτό σημαίνει ότι το εδώ και τρεις μήνες σιωπηλό κτίριο απέναντί μου θα γεμίσει παιδικές φωνές. Έχω στηθεί από νωρίς στο παράθυρό μου και κοιτώ. Οι πρώτοι μαθητές δειλά δειλά στρίβουν από τη γωνία και φτάνουν στην ανοιχτή καγκελόπορτα. Σιγά σιγά καταφτάνουν κι άλλοι. Αρχίζουν οι αγκαλιές, τα φιλιά μεταξύ των κοριτσιών. Τα αγόρια χτυπούν τις παλάμες τους επιδοκιμαστικά, χωρίς να εξωτερικεύουν τον ενθουσιασμό τους που ξαναβρίσκουν τους παλιούς τους φίλους. Σύντομα, σχηματίζονται παρέες μικρές και μεγάλες από παιδιά, ακούγονται γέλια, δυνατά καλωσορίσματα, έντονες συζητήσεις, φωνές παντού. Άλλοι παραμένουν στις σκάλες, ενώ πολλοί μπαίνουν στο προαύλιο.