Η πτώση του τείχους του Βερολίνου και ο πρώτος πόλεμος του πατρός Μπους εναντίον του Ιράκ διαμόρφωσαν τον κόσμο της δεκαετίας του `90: Τον κόσμο της μίας υπερδύναμης, της μίας αγοράς και της μίας πολιτικής θρησκείας, του νεοφιλελευθερισμού.

Σήμερα, βιώνουμε την αποδόμηση αυτού του κόσμου. Ο θρόνος του δολαρίου τρίζει, το πετρέλαιο απογειώνεται και η παγκόσμια ύφεση εξελίσσεται σε ενδημική απειλή. Ο δεύτερος πόλεμος του υιού Μπους στο Ιράκ, αντί να θωρακίσει την αμερικανική παντοκρατορία, επιτάχυνε τη διάβρωσή της.

Η χίμαιρα της «παγκοσμιοποίησης» δίνει τη θέση της στα καινούρια τείχη, στη Βαγδάτη, στη Ραμάλα και στο Ρίο Γκράντε. Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου προσεγγίζει τον ύστερο καπιταλισμό από τρεις συγκλίνουσες διαδρομές, στην Ιστορία, την πολιτική οικονομία και τις διεθνείς σχέσεις.

Υποστηρίζει ότι η λανθάνουσα κρίση μεταμορφώνει το σύστημα σε ένα είδος ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Δημιουργεί, όμως, και τη δυνατότητα μιας δημοκρατικής ανατροπής, που μπορεί να αναχαιτίσει τις απειλές για την ελευθερία, την παγκόσμια ειρήνη, τη βιοσοφία του πλανήτη και τον πολιτισμό του κοινωνικού ανθρώπου.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]