Εκείνο το πρωινό, όπως κάθε μέρα οκτώ χρόνια τώρα, ο μοναχός ιερώνυμος σηκώθηκε στις τρεις τα χαράματα για τον όρθρο. Έπειτα από τον χθεσινό χαλασμό, ο άνεμος έχει κοπάσει και ο γαλήνιος μοναχός σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να αποτελειώσει το βάψιμο της μικρής βεράντας της μονής που είχε αρχίσει χθες, προτού τον διακόψει η ξαφνική καταιγίδα. Έτσι στα καλά καθούμενα, γύρω στις τέσσερις το απόγευμα, άρχισε να φυσάει τόσο δυνατά, και ο ταλαίπωρος μετά δυσκολίας κατάφερνε να σταθεί όρθιος. τα γλαροπούλια, που μέχρι πριν από λίγη ώρα πετούσαν κάνοντας μακροβούτια στα γαλαζοπράσινα νερά κρώζοντας δυνατά, χάθηκαν απότομα. ο ουρανός μελάνιασε λες και πνιγόταν, και ύστερα ο άνεμος ούρλιαζε σαν πεινασμένος λύκος, ξεσήκωσε και φουρτούνιασε τη θάλασσα, που με τη σειρά της άρχισε σαν μαινόμενη μέγαιρα να χαστουκίζει με μανία όποιο βράχο έβλεπε μπροστά της.
Ο μοναχός μάζεψε βιαστικά τον κουβά με τη λευκή μπογιά και τη βούρτσα και μπήκε μέσα στο ναΐσκο, ενώ τα πρώτα χοντρά δάκρυα του ουρανού έπεσαν επάνω στο μαύρο ράσο του και πρόλαβαν να το μουσκέψουν. Η μπόρα κράτησε αρκετή ώρα και ο ιερώνυμος σκέφτηκε ότι ίσως να μην εμφανίζονταν οι απογευματινοί επισκέπτες και πιστοί που ήθελαν να προσκυνήσουν την άγια εικόνα της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας. αισθανόταν ιδιαίτερα τυχερός που υπηρετούσε τον Θεό σε αυτό το μοναστήρι της αμοργού, ένα από τα ωραιότερα κυκλαδίτικα νησιά της ελλάδας. Πλησίαζε τα είκοσι εννέα και ασκούσε τον μοναχικό βίο από τα δεκαοκτώ του, όταν αποφάσισε μετά το λύκειο να μονάσει, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις της οικογένειας του, που δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ήταν αυτό που οδήγησε τον μονάκριβο γιο τους να πάρει αυτή την απόφαση έτσι ξαφνικά.
Ωστόσο για τον νεαρό Αχιλλέα –έτσι ήταν το πραγματικό του όνομα– καμιά απόφαση δεν είχε παρθεί ξαφνικά ή επιπόλαια. από μικρό παιδί ακόμη μαγευόταν κάθε φορά που πήγαινε στην εκκλησία και άκουγε τις ψαλμωδίες. για κάποιον περίεργο λόγο, ένιωθε ασφαλής εκεί μέσα. στον έξω κόσμο, οι άνθρωποι τον φόβιζαν και οι κουβέντες με τους φίλους του, κυρίως για τις γυναίκες, του προκαλούσαν αμηχανία. εκείνο το καλοκαίρι, όταν δεκαοκτάχρονο παλικάρι επισκέφτηκε για πρώτη φορά το Άγιο Όρος και παρέμεινε σε μια πανέμορφη μονή για ένα ολόκληρο μήνα, είχε ήδη καταλήξει: θα ακολουθούσε τον ιερατικό βίο. Και αυτό έκανε.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!