Το πάθος ή την αρρώστια της ζήλιας ποτέ δεν είσαι σίγουρος πώς να τη χαρακτηρίσεις, είναι κάτι που πάντα με προβλημάτιζε. Εξάλλου, πάθος και παθολογία για άλλους ταυτίζονται, για άλλους συγγενεύουν. Η ζήλια, που τόσο δυναστεύει στους αιώνες των αιώνων τις ανθρώπινες περιπέτειες, συνιστά περίπλοκο αίνιγμα με διάφορες απαντήσεις, ακόμη και αντίθετες, και με πολλές αδιέξοδες ερωτήσεις. Επειδή έχω ζηλέψει στη ζωή μου, γνωρίζω την οδύνη της, το σφαγείο της, μιλάμε για σπαραγμό, για φωτιά που τρώει σωθικά, εσωτερικά όργανα, και μια μεγάλη μερίδα της ιατρικής επιστήμης θεωρεί πως ευθύνεται για σοβαρότατες οργανικές ασθένειες, όγκους και καρκίνους. Τίποτα δε σου αλλοιώνει τον χαρακτήρα, δε σου σκοτίζει τόσο τον νου όσο το να ζηλεύεις. Θα γελούσε κανείς με τις βλακείες που σε ωθεί να φαντάζεσαι, να πιστεύεις, αν δεν υπήρχε αυτός ο τρομερός σπαραγμός που αισθάνεσαι, όταν το μικρόβιο της ζήλιας φυτευτεί μέσα σου. Πού φυτεύεται; Στην καρδιά, στην κοιλιά, στον εγκέφαλο; Νομίζω πως φυτεύεται παντού, σε κάθε κύτταρο ορατό και αόρατο, στα δόντια, σε κάθε σου τρίχα, στα νύχια, σε κάνει να σφαδάζεις και να εξευτελίζεσαι. Να καταλήγεις επικίνδυνος ενίοτε για σένα και τους άλλους. Πιστεύω πως μοιάζει υπερβολικά με το μίσος και, όταν το συλλογίζομαι έτσι, λέω πως τότε το μίσος, όπως πάντοτε, αυτόματα σε τιμωρεί επειδή μισείς. Αν πονάει όσο πονάει η ζήλια, τότε η κόλαση είναι το έγκλημα και η τιμωρία ταυτοχρόνως.
Και για ποια ζήλια μιλάμε; Για την ερωτική πρώτιστα. Όμως και η άλλη ζήλια, ανάμεσα σε φίλους, σε αδέλφια, η ανταγωνιστική, που τη λέμε και φθόνο, είναι μαρτύριο μέγα, και για εκείνον τον οποίο ζηλεύεις, αλλά βαρύτερο για σένα που το αισθάνεσαι. «Θεραπεύεται;» με ρωτούν ασθενείς μου και από τις δυο πλευρές. Απ’ την πλευρά του έρωτα δηλαδή, από την όχθη του φθόνου, από την πλευρά εκείνου που ζηλεύει, από την πλευρά εκείνου που τον ζηλεύουν. Γιατρεύεται; Δεν ξέρω… Νομίζω δύσκολα. Χρειάζεται και κάποιο θαύμα ο ψυχολόγος για βοηθό του. Όπως πάντα, δηλαδή, σε κάθε είδους θεραπεία. Ευτυχώς που τα θαύματα συμβαίνουν.
