Θέλω: Η ανώνυμη επανάσταση της γυναικείας επιθυμίας
Μια αλήθεια σκληρή για τα πατριαρχικά αυτιά και γι’ αυτό τόσο απαραίτητη.
Το Θέλω, σε επιλογή και πρόλογο της Gillian Anderson, δεν είναι απλώς μια συλλογή ανώνυμων σεξουαλικών φαντασιώσεων γυναικών. Είναι ένα βιβλίο-καταγγελία, ένα κάλεσμα για ορατότητα, μια κραυγή από το πιο βαθύ και προσωπικό σημείο της γυναικείας ύπαρξης: την επιθυμία.
Μέσα από εκατοντάδες ανώνυμες επιστολές, γυναίκες από όλο τον κόσμο καταθέτουν τις πιο κρυφές, απενοχοποιημένες φαντασιώσεις τους. Άλλες τρυφερές, άλλες ωμές, άλλες οδυνηρές, όλες όμως αυθεντικές. Μιλούν για τη σεξουαλικότητα, την απόλαυση, την απώλεια, την ταυτότητα, το τραύμα, τη φροντίδα, την ανάγκη για αυτοδιάθεση.
Το σεξ εδώ δεν είναι αντικείμενο ηδονοβλεψίας αλλά καθρέφτης της κοινωνίας. Και το είδωλο που επιστρέφει, είναι συχνά δυσάρεστο για όσους έχουν συνηθίσει να ακούν μόνο τη δική τους φωνή.
Η Gillian Anderson δεν λειτουργεί ως απλή επιμελήτρια. Εντάσσεται ισότιμα στον διάλογο, με την ίδια να καταθέτει μια δική της ανώνυμη εξομολόγηση, παίρνοντας θέση τόσο ως γυναίκα όσο και ως σύγχρονη φεμινιστική φωνή.
Βρες το εδώ:
Τι θέλεις όταν δε σε βλέπει κανείς; Τι φαντασιώνεσαι όταν σβήνουν τα φώτα; Όταν σκέφτεσαι το σεξ, τι θέλεις πραγματικά;
Όταν μιλάμε για το σεξ, μιλάμε για τη γυναικεία υπόσταση και τη μητρότητα, την απιστία και την εκμετάλλευση, τη συναίνεση και το σεβασμό, τη δίκαιη μεταχείριση και την κοινωνική ισότητα, την αγάπη και το μίσος, την ηδονή και τον πόνο. Κι ωστόσο πολλές από μας δε μιλάνε γι’ αυτό καθόλου.
Σ’ αυτό το πρωτοποριακό βιβλίο, η Τζίλιαν Άντερσον επιλέγει και προλογίζει τις ανώνυμες σεξουαλικές φαντασιώσεις εκατοντάδων γυναικών απ’ όλο τον κόσμο (μεταξύ αυτών και η δική της ανώνυμη φαντασίωση).
Τα κείμενα είναι εκπληκτικά: ξεχειλίζουν πόθο, φόβο, οικειότητα, ντροπή, ικανοποίηση και, τελικά, απελευθέρωση. Φαντασιώσεις για έναν απαγορευμένο παρτενέρ ή για πολλαπλούς συντρόφους, για σεξ γλυκό και τρυφερό ή παθιασμένο και παιχνιδιάρικο, γραμμένες από γυναίκες που δεν έχουν καμία σεξουαλική εμπειρία ή από γυναίκες που έχουν αμέτρητες, αυτές οι επιστολές ανοίγουν ένα παράθυρο στο πιο κρυφό κομμάτι του μυαλού μας.
Το θέλω αποκαλύπτει πώς νιώθουν οι γυναίκες για το σεξ όταν είναι τελείως ελεύθερες να είναι ο εαυτός τους.
Τι θέλεις εσύ;
Η δομή του βιβλίου αποτελεί από μόνη της μια πρόταση κατανόησης της επιθυμίας
Οι επιστολές οργανώνονται σε θεματικές ενότητες που αναδεικνύουν τη γκάμα και τη σύνθετη φύση της φαντασίωσης. Από την ένταση της συνάντησης με «Άγνωστους», μέχρι τις σκοτεινές αποχρώσεις του «Με το άγριο». Από τις λεπτές ισορροπίες της «Κυριαρχίας και Υποταγής», μέχρι τη διεκδίκηση του «Πιο πολύ, πιο πολλοί». Η ενότητα «Βίτσια» διαλύει την ιδέα του κανονικού, δίνοντας χώρο στην απόλαυση πέρα από τη ντροπή.
Κι όμως, το βιβλίο δεν έρχεται μόνο να ρίξει φως σε ό,τι δεν ειπώθηκε ποτέ. Η βαθύτερη δύναμή του είναι άλλη: Μας καλεί, εμάς τις θηλυκότητες, να κοιτάξουμε μέσα μας και να παραδεχτούμε ότι έχουμε φαντασιώσεις. Και, το σημαντικότερο, να αποδεχτούμε ότι είναι ΕΝΤΑΞΕΙ.
Είναι εντάξει να τις έχουμε.
Είναι εντάξει να τις εκφράζουμε.
Είναι εντάξει να τις πραγματοποιούμε.
Είναι εντάξει να τις απολαμβάνουμε.
Το Θέλω διαβάζεται δύσκολα, όχι επειδή είναι σκοτεινό ή προκλητικό, αλλά επειδή λέει την αλήθεια. Και αυτή η αλήθεια, όσο απελευθερωτική είναι για τις γυναίκες που διαβάζουν, τόσο άβολη γίνεται για τα πατριαρχικά αυτιά που έχουν μάθει να μιλούν, όχι να ακούν.
Είναι ένα έργο που δεν ωραιοποιεί, δεν καλύπτει, δεν επιτρέπει αποστάσεις. Σε φέρνει αντιμέτωπο με την ερώτηση:
Πόσο χώρο επιτρέπουμε, ως κοινωνία, στη γυναικεία φαντασίωση; Πόση ελευθερία έχουμε δώσει στη γυναικεία φωνή;
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!