Πάμε λοιπόν να δούμε κάποιες προτάσεις:

Η Μόλι είναι καμαριέρα στο ξενοδοχείο Ρίτζενσι Γκραντ, και λατρεύει τη δουλειά της. Λατρεύει τη στολή της, λατρεύει να καθαρίζει και λατρεύει να γίνονται τα πράγματα σωστά. Ίσως σε υπερβολικό βαθμό. Για αυτό και πολλοί την αποδοκιμάζουν, πιστεύοντας πως είναι «φρικιό». Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, η Μόλι θα βρεθεί, όπως το λέει και η φράση, στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή, καθώς στην προσπάθεια της να καθαρίσει ένα δωμάτιο θα βρει ένα πτώμα. Δυστυχώς ενώ εκείνη είναι διατεθημένη να βοηθήσει, η κατάσταση παίρνει τελείως λάθος τροπή, με αποτέλεσμα να την κατηγορούν ως ένοχη.

Το συγκεκριμένο, είχε ωραίο μυστήριο, ωραία ατμόσφαιρα, πλοκή που κυλούσε εύκολα, κεφάλαια μεσαίου μεγέθους αλλά πέρναγε και σημαντικά κοινωνικά μηνύματα. Έδειχνε πόσο εύκολα οι άνθρωποι θα εκμεταλλευτούν κάποιον που θα θεωρήσουν «κατώτερο» ή «λιγότερο έξυπνο» ή οτιδήποτε άλλο, ενώ στην πραγματικότητα επειδή διαφέρουμε με ένα άτομο δεν σημαίνει πως είμαστε και ανώτεροι του σε καμία περίπτωση.

Απόλαυσα πολύ το συγκεκριμένο βιβλιαράκι. Μπορεί να μιλούσε για την εξιχνίαση ενός φόνου όμως παράλληλα ήταν *τόσο όσο* αστείο και *τόσο όσο* γλυκό, που θα το κατέτασσα στα ανάλαφρα μυθιστορήματα!

4/5 αστεράκια λοιπόν στην γλυκιά Μόλι.

Νομίζω πως αν ρίξετε μια ματιά στο bookstagram δείτε πως η αγαπημένη Φίνλεϊ έχει κάνει χαμό, και όχι αδίκως.

Η Φίνλεϊ λοιπόν, είναι μια αρκετά basic περίπτωση γυναίκας βιβλίου.

• Χωρισμένη

• Μαμά 2 παιδιών

• Μέτρια ζωή 

• και δουλειά που πάει ακόμα πιο μέτρια. 

Επίσης, είναι και συγγραφέας αλλά ΠΡΟΦΑΝΩΣ χωρίς έμπνευση. Όταν λοιπόν συναντά την ατζέντισσά της, μια γυναίκα ακούει την συζήτησή τους [για το βιβλίο] και καταλαβαίνει άλλα αντί άλλων. Περνάει λοιπόν την Φίνλεϊ για δολοφόνο και της δίνει ένα χαρτάκι με έναν επιθυμητό φόνο, μαζί με ένα γενναιόδωρο ποσό [50 χιλιάρικα]. Ε μετά μπαίνεις στο δίλημμα, να σκοτώσω κάποιον για 50 χιλιάρικα που πληρώνουν οοοόλους τους απλήρωτους λογαριασμούς μου, παρόλο που είμαι εντελώς άσχετη και θα τα κάνω όλα σκατά; Ή να κάτσω στα αυγά μου;;

Όπως φαντάζεστε, η Φίνλεϊ δεν έκατσε στα αυγά της!

Οι καταστάσεις που έμπλεκε ήταν τόσο σουρεάλ που παρόλο που ήταν σοβαρές και θεωρητικά τρομακτικές, εν τέλη γελούσες. Και μου αρέσουν τα βιβλία που με διασκεδάζουν. Το συγκεκριμένο επειδή είχε και μυστήριο και φόνους κλπ μου κρατούσε το ενδιαφέρον αμείωτο από την αρχή!

Αποτελεί το πρώτο βιβλίο μιας σειράς, ενώ το δεύτερο με τίτλο «Η Φίνλεϊ Ντόνοβαν ξαναχτυπά» έχει ήδη κυκλοφορήσει και είναι εξίσου τέλειο.

4/5 λοιπόν και αναμένουμε τη συνέχεια!

Σε έναν γαλήνιο οίκο ευγηρίας στην βρετανική ύπαιθρο, η Ελίζαμπεθ, η Τζόις, ο Ιμπραίμ και ο Ρον μαζεύονται κάθε Πέμπτη και προσπαθούν να λύσουν ορισμένες ανεξιχνίαστες υποθέσεις φόνων, που βρίσκουν σε παλιούς φακέλους. Αυτοαποκαλούνται «Η λέσχη φόνων της Πέμπτης». Μια μέρα όμως, συμβαίνει ένας φόνος σε απόσταση αναπνοής και αποφασίζουν να λάβουν δραστικά μέτρα ώστε να βρουν ποιος κρύβεται πίσω από αυτό. 

Είναι άραγε αυτή η παρέα ογδοντάχρονων πιο αποτελεσματική από την αστυνομία; Όσο πιο πολύ σκαλίζουν την υπόθεση τόσο πιο περίπλοκη γίνεται. Μυστικά, φόνοι, αγωνία, αποκαλύψεις και χιούμορ όλα μαζεμένα σε ένα βιβλίο 400 σελίδων. Στην αρχή ένιωσα πως πήγαινε λιγάκι αργά αλλά όταν συνήθισα το ύφος και πήρε και λίγο μπρος η υπόθεση το απόλαυσα πραγματικά. Το είχα αγοράσει όχι τόσο για την αστυνομική πλευρά του, αλλά περισσότερο γιατί έβρισκα πολύ πρωτότυπο το γεγονός πως οι πρωταγωνιστές ήταν ηλικιωμένοι. Παρόλα αυτά, η υπόθεση της δολοφονίας είχε τελικά πάρα πολύ ενδιαφέρον και να ομολογήσω πως το τέλος δεν το είχα προβλέψει καθόλου. Είναι ένα βιβλίο ανάλαφρο και ευκολοδιάβαστο που δεν του λείπει η ένταση και η αγωνία.

Το βιβλίο αποτελεί και αυτό μέρος σειράς, ενώ τα επόμενα 2 έχουν ήδη κυκλοφορίσει.

4/5 για την πιο ετερόκλιτη παρέα!